لا عدالتی…

چرا فخری که یک ماشین 100 میلیونی به یک ماشین 50 میلیونی می فروشه، یک ماشین 8 میلیونه به یک ماشین 4 میلیونی نمی تونه بفروشه؟!

پ.ن: تو اتوبوس نشستی داری برای 10 روز برمیگردی خونه برای تعطیلات. همینجور داری با گوشیت  ور میری  و هی داری sms آخری رو که نوشته بودی  برای بار ششم resend می کنی، بیخبر از اینکه دوباره شبکه قطع شده. نزدیکهای تهران که می رسی می بینی تهران تو غبار گم شده. حرفهای پشت سریهات از دزدیهاشون تو سفر کاری به Dubai و خنده های ریز ریزشون تو رو به یاد سیاست می اندازه. لجت می گیره و یکدفعه یاد پنیری میفتی که صبح یکشنبه ها با نیمرو می دادند و حالا به خاطر اصلاح الگوی مصرف نمی دهند. ذهنت میره جلوتر،  یک دریانوردی و دغدغه بازپسدهی پول بورسیت رو داری، یاد بچه های 85 می افتی که 3 ماه اول کارورزیشون با شرکت نفتکش قرارداد کدت-ملوانی بسته بودند و در عین اینکه کار یک ملوان رو می کردند، آموزش Officer یشون رو هم می دیدند و روزی 40 دلار هم می گرفتند. اما 3 ماه دوم که سوار کشتی شدند به عنوان (کارورزی یک افسر کشتیهای تجاری) Cadet   سوار شدند. یعنی مثلآ با کلاس تره اما باید همون کار ملوان رو بکنند و روزی 30 دلار هم بدهند بابت آموزش. یعنی 9 ماه کارورزی باقیمانده باعث میشه 10 میلیون به هزینه بورسیشون اضافه بشه. باز هم اصلاح الگوی مصرف. بیشتر فکر نمی کنم که عصبی بشم، زود نتیجه گیری میکنم؛ نتیجش این میشه که به جای الله اکبر گفتن و 20 نفر کشته دادن، بهتر بود از همون اول رای نمی دادیم.

پ.ن 2: عصرها بعد از شام ساعت 7، میام لب آب تا کنار مردم بودن یادم نره. داشتم برای خودم دلستری میزدم که دیدم تو آلاچیق بغلی یک آقای خوش برو رو و خوش هیکلی دارند گریه  می کنند. 3 تا خانم خوشگل تر و خوش هیکل تر هم داشتند ایشون رو نوازش میکردند. با بی خیالی خاص خودم پرسیدم مشکلشون چیه و 3 تا خانم که دقیقآ منتظر همین پرسش بودند به صورت کاملآ هماهنگ گفتند؛ تو زندگیش همه چی داره اما انگیزه نداره و اینگونه بود که من عبرت گرفتم.

پ.ن  3: کشتی ای که تازه تحویل و نو باشه و هنوز بارگیری نکرده باشه اصطلاحآ بهش عروس یا باکره میگویند.